Chapter 7 — ජීවය (හදවතේ අවකාශය)
සූත්රය
අවකාශය
හදවතට පැමිණි විට
ජීවය උපදි.
ජීවය
මොළයට බැස ගිය විට
ජීවත්වීම උපදි.
ජීවත්වීම
මමත්වය උපදවයි.
මමත්වය
ජීවිතය සකසයි.
ගැඹුරු විග්රහය
ලෝකය බිහි වූ පසු
අවකාශය
බාහිර පරිසරයක් ලෙස
පවතින්නේ නැත.
එය
මිනිසාගේ ව්යුහය තුළට
ඇතුල් වේ.
මෙම ඇතුල් වීම
හදවතෙන් සිදුවේ.
ඒ නිසා
මිනිසාගේ උපත
ශරීරයෙන් නොව
හදවතෙන් ආරම්භ වේ.
හදවත
අවකාශය ඇද ගන්නා
නාභියකි.
මෙම හදවතේ
අවකාශ එකතු වීම
ජීවය ලෙස
අත්දැකේ.
ජීවය
ශරීර ශක්තියක් නොව
අවකාශ සම්බන්ධතාවයකි.
මෙම ජීවය
ඉන්ද්රියන් මත
පිහිටයි.
ඇස මත → රූප ජීවය
කන මත → ශබ්ද ජීවය
නාසය මත → ගන්ධ ජීවය
දිව මත → රස ජීවය
කය මත → ස්පර්ශ ජීවය
ඉන්ද්රියන් මත පිහිටි ජීවය
මොළයට එකතු වූ විට
ජීවත්වීම උපදි.
මෙය
ජීවය + මතක වක්රය
එකතු වීමයි.
ජීවත්වීම ඇති තැන
මමත්වය බිහි වේ.
මමත්වය
වස්තුවක නොව
අත්දැකීමක පදනමයි.
එය
“මට සිදු වෙයි”
යන හැඟීමයි.
මමත්වය දිගටම පවත්නා විට
ජීවිතය බිහි වේ.
ජීවිතය යනු
ජීවත්වීමේ
අඛණ්ඩ කතාවයි.